Sport jij bij een vereniging of bij een bedrijf? Een ontwerpkeuze in je leven, die best wat verschil maakt.

In de jaren ‘90 was ik lid van de Zwaluwse tennisvereniging. Een lidmaatschap voor een senior kost daar tegenwoordig 130 euro per jaar.

Mijn fijne kleine yogastudio in Rotterdam kost 79 euro per maand voor 3 lessen per week (die ik bijna nooit doe, overigens), en dat vind ik een goede deal. Bij mijn yogastudio krijgen de docenten betaald, de organisatoren doen het vrijwillig voor de buurt. Eerder betaalde ik een stuk meer bij de David Lloyd. Waar iedereen (een beetje) betaald krijgt. Van docenten hoorde ik geluiden over stevige uitknijping.

Ik ben dus sport-consument tegenwoordig.

Hans Stegeman van de Triodos bank schrijft op LinkedIn en in het Financieel Dagblad over het effect op de samenleving van dat sporten steeds vaker op deze manier gaat.

We hebben het geld, willen toffe dingen doen, hebben geen tijd en betalen er dus graag voor. Maar het abonnementsgeld werpt een barrière op. Het sluit de activiteit af voor mensen die er het geld niet voor hebben. Dus waar mijn tennisvereniging toegankelijk was en is voor iedereen die wil tennissen, is mijn yogastudio dat niet.

Als we in sociaal verband dingen samen organiseren, hoeft er niemand van te leven. En dat scheelt een slok op een borrel in de kosten. En dat niet alleen. Het levert veel meer op. Het sociale weefsel wordt sterker, en dat is nuttig voor de oplossing of voorkoming van zoveel meer issues in het leven en in de maatschappij.

En dit vraagt om in de spiegel kijken. Ook bij mij. Ben ik mens in een gezellig, levend sociaal systeem? Of ben ik klant in een anonieme (sport-)setting?