Wat is jouw ‘hier’? Is het je straat, je wijk, je dorp, je provincie, je land, Europa?
En: ben je vaak in het hier (en nu)?

Van ‘Overal zijn’ naar ‘Hier willen zijn’ – Welkom bij PLEKdenken Stap voor stap [3]

Ook al voel je je een wereldburger, uiteindelijk bevindt je lichaam zich altijd ergens. Hebben de meeste mensen een ‘hier’ dat hen dierbaar is.

Dan is het mijn vraag: Hoe vaak ben je daar dan? En, hoe vaak ben je er niet? Omdat je er weg bent, fysiek of via een scherm.

Iemand vroeg me ooit: ‘Waarom wandel je zoveel in eigen land?’
Ik antwoordde iets als: “Het te voet leren kennen van het ‘mijne’, dat stukje land waar ik me onderdeel van voel, verrijkt mijn gevoel van thuis zijn.”

Jaren geleden kwam ik op het Pieterpad plekken tegen die onderdeel zijn van ‘mijn’ land, waar mensen wonen die zich ook ‘Nederlander’ noemen, maar die ik helemaal niet kende.

Wat jaren later wandelde ik met mijn hond Raaf door mijn wijk Spangen en vond ik straten, parkjes en andere plekken die nooit op mijn route de wijk uit lagen.

Hier Zijn is verrijkend voor me. Het zorgt voor spontane, onverwachte ontmoetingen. Het versterkt mijn gevoel van duurzame verbinding met mensen om me heen en met de plek waar ik ben. Het schept de condities voor bouwen, voor verdieping.

Hier Zijn voelt als de voorwaarde voor het creëren van een rijke omgeving, ik durf zelf te zeggen ‘een rijk leven’ voor mezelf en mijn gezin.

Ik schrijf Zijn met een hoofdletter, omdat het hier gaat om er echt zijn, niet om er alleen maar fysiek aanwezig zijn.

Want via de schermen zijn we er natuurlijk heel veel niet.

Het vreemde verder weg is voor ons vaak iets waar onze aandacht heen trekt. Vreemde oorden die we even bezoeken, vreemde mensen wiens levens we online volgen, maar met wie we ons echte leven niet delen.

Dichtbij huis is zoveel moois te ontdekken, op allerlei vlak.

Eén van de belangrijkste onderzoeksvragen binnen Pleidooi voor Plek: Hoe kunnen we vanuit een stevige en rijke gronding in het eigene, het vreemde met open vizier tegemoet treden?